Zabieg

    Odłożyła słuchawkę i z ulgą opadła na duży, wygodny fotel w kolorze czerwonym. Dopiero teraz poczuła co to znaczy prawdziwa ulga. Żadnych obowiązków, żadnego gotowania, prasowania, sprzątania i krzątania się po domu. Nareszcie była wolna. Wiele myśli przelatywało jej przez głowę, ale zanim, którąś złapała ta gdzieś uciekała.
    Nie mogąc uwierzyć we własne szczęście postanowiła wypić sobie lampkę wina. Ach, jak przyjemnie. Wtuliła się jeszcze mocniej w fotel i rozejrzała się po mieszkaniu. Niedługo je opuści. Zostawi za sobą i niczym się nie przejmując ruszy przed siebie. Jak miło.
    Po dłuższej chwili spokoju usłyszała pukanie do drzwi. Tak to musi być to, pomyślała i pofrunęła do nich tak leciutko i zwinnie jakby nic nie ważyła i można to uznać za prawdę. Kto w takim stanie coś waży. Otworzyła drzwi, a za nimi stał młody mężczyzna w kruczoczarnym uniformie trzymający jakąś kopertę, którą bez słowa wepchną jej pod sam nos. Bezczelność, ale co się będzie tym przejmowała, przecież to już się nie liczy.
    Otworzyła. Nie mogła uwierzyć własnym oczom. Dostała to na co czekała tyle czasu, to co miało być jej wybawieniem. Jeden malutki bilecik... bilecik w jedną stronę.

„Eutanazja zakończyła się powodzeniem. Gratulacje! Życzymy wszystkiego dobrego”