"Anna i Kruk" cz 23

Stał przy sterze i przyglądał się ludziom krzątającym się po pokładzie Czarnej Gwiazdy. Najlepszy statek piracki na tym odcinku morza, płynął właśnie na zakazaną dla niego wyspę. Nikt nie miał pojęcia czego może się spodziewać, jednak wierna załoga postanowiła pomóc synowi kapitana. Czego nie robi się dla przygód i skarbu?
      Włosy miał rozwiane na wietrze, a na twarzy widniała poważna mina. Miał nadzieję, że jak najszybciej załatwi sprawę, a potem będzie mógł przedstawić się gubernatorowi jako mąż jego córki. Był ciekaw jego reakcji. Łudził się, że zostanie zaakceptowany i wszystko potoczy się po jak najlepszych torach.
      Martwił się o ukochaną. Nie wiedział czy nic jej nie jest. Był pewien, że będzie się broniła w razie czego. Ale czy miała szanse wobec tak licznej załogi oraz okrutnego Twardego Cercka? Gdyby mógł zapobiec wszystkim tym wydarzeniom? Tylko, że wtedy nigdy by jej nie zobaczył.
      Teraz rozumiał tą pustkę, która go dawniej ogarniała. Brakowało mu czegoś. Był pewnie, że tym brakującym elementem była właśnie Anna. Ona dała mu siły do życia i jego sens. Wiedział, że teraz nie potrafił by bez niej już egzystować. To dlatego nie mógł jej stracić.
- Statek na horyzoncie – zawołał jeden z piratów, siedzący w bocianim gnieździe. Philip wyrwał się z transu i przekazał ster jednemu z marynarzy. Potem chwycił lunetę i przyłożył ją do lewego oka. Przyjrzał się uważnie tafli oceany i podał lunetę Feliksowi.
- To Upiorna Kosa – po tych słowach, młodzieniec popatrzył uważnie na starca i uśmiechnął się do niego – Jest bardzo blisko brzegu. Zastanawiam się, jak on ma zamiar dostać się do gubernatora?
- Dzięki Annie – Philip oparł się o burtę i założył ręce na piersi. Dobrze się prezentował w czarnej koszuli z wiśniowym materiałem w pasie. Feliks popatrzył na niego uważnie.
- Tak, na pewno to wykorzysta. Nie na darmo ją porwał i wpakował mi kulkę. Jednak musisz pamiętać, że w porcie La Plata, jest mnóstwo wojska. Krwawy na pewno dobrze się zabezpieczył. Jest przebiegły i sprytniejszy od Cercka.
- A jak my dostaniemy się do portu? – był ciekaw zdania starego przyjaciela. Znał lepiej wszystkie zakamarki oceanu i to właśnie najbardziej fascynowało Philipa. Zawsze marzył o tym, by być tak wytrawnym korsarzem jak jego ojciec i Feliks. Analizował mapy. Wiedział, że ciągle jeszcze odkrywane są nowe lądy. Piraci znali lepiej ocean, niż jakikolwiek cywil, czy nawet wojskowy. Niektórych wysp nie umieszczono na mapie, bo tylko nieliczni wiedzieli o ich istnieniu. Właśnie na takich lądach najczęściej ukrywano skarby i urządzano kryjówki. Był to dobry sposób na ucieczkę przed gubernatorem i jego ludźmi. 
- Dostaniemy się tam od zaplecza. Nas się nie spodziewają. Skupia się głównie na Upiornej Kosie. Z resztą nie mamy zamiaru walczyć. Nie chciał bym się natknąć na jakiegoś żołnierza. Mogło by to nam przynieść kłopoty – uśmiechnął się pod nosem i przekręcił ster. Philip również się uśmiechnął. Mieli już plan. Teraz wystarczyło go jedynie zrealizować.