Początku historii ciąg dalszy

-Tak dobrze mi się z Tobą rozmawia...westchnął, niby z uśmiechem na twarzy a jednak, żałował że tylu tematów nie miał z Kaśką.
-Mi z Tobą również, pomogłeś mi dziękuje.
Nadjechał bus i musiała już wsiadać..ostatnie rzucone słowo "cześć" i drzwi po chwili się zamknęły...Kamil od razu ruszył na swój przystanek. Odprowadził ją bo to było o tysiąc lepsze niż stanie samemu czekając na własnego busa do domy. Nie wiem co sobie wtedy myślał...i nie zamierzam nawet tego rozstrzygać, byli przyjaciółmi i kochali się jak rodzeństwo. Ona w tym czasie siedziała w ciepłym przyjemnym fotelu jak to mając w zwyczaju ze wzrokiem wpatrzonym gdzieś w obrazy mijane za szybą. Z transu wybudził ją dźwięk przychodzącego sms'a :" Ula i wiedz że możesz na mnie liczyć "...uśmiechnęła się smutno, nagle przypomniała sobie wszystko co wydarzyło się wczoraj i co przywróciło strach że to przed czym zdołała uciec nagle powróci. Około godziny 10 napisał na gg Piotrek- jej były chłopak; bezczelny krótki tekst wysłany za darmo :" i  co nie tęsknisz za mną?" nie odpisała nic z bijącym sercem wysłała sms'a" on napisał co ja mam zrobić??;(" ...brat był przy niej wtedy pocieszał ją a ona nabierała otuchy, ale Piotrek napisał po raz drugi " wiem ze miałem sie nie odzywac ale ja za Tobą tesknie" nie odpisała.....w głowie zaszumialo jej od pytań których nigdy nie zada.."kto mu zabronił pisać?!" "mógł pisać mógł przepraszać nie chciał!!" "a teraz bezczelnie pisze po 2 miesiącach mienia mnie gdzies?!?!" .Denerwowala się czuła się jak śmieć w tamtej chwili, chciała mieć wtedy kogoś kto byłby blisko obiąłby ją ramieniem i mówił "nie martw się ja to załatwię nie mieszaj się w to" chciała mieć kogoś kto myślałby wtedy za nią choć przez chwilę trzeźwo , ona nie mogła- była na niego zła że jeszcze ją rani, to już nie bolało tak mocno jak kiedyś ale jednak czuła każde słowo , szumiały jej zmieniając się w wypowiadane przez Piotrka  : " no dalej przeproś mnie, ukoż się, nie masz siły by odejść".
Miała tą siłę i chciała ją pokazać. " wiem że mogę" odpisała..była już prawie na miejscu - rodzinne miasto wcale nie zachwycalo, rozwalające się kamienice pokryte brudem i stary zaniedbany prak nie zachęcały, może jeszcze w promieniach wiosennego słońca drzewa tam rosnące nabierały blasku ale teraz wszystko było smutne i szare a z zachmurzonego nieba wkrótce miał spaść deszcz. Wysiadła. nie miala przy sobie parasola zreszta to tylko 5 minut piechotką- trudno. Szła szybkim krokiem nie oglądając się za siebie. Kamil był przy niej - duszą