Ja, straceniec

Spadam w przepaść smutku,
uciekając prawdzie,
na spotkanie rzece
płynącej gdzieś na dnie.
Patrzę w stronę nieba
i nie krzyczę wcale,
droga się skończyła,
już nie pójdę dalej.

Zostawiam za sobą
wszystko, co kochałem
i wszelkie marzenia,
które w sercu miałem.
Serce... Dusza moja
pragnie płynąć dalej
w stronę słońca, nieba,
porzucając ciało.

Teraz patrzę w dół.
Koniec niedaleko.
Jeszcze trochę, jeszcze chwilka
i spotkam się z rzeką.
Wodo niespokojna!
Ponieś jak najdalej,
ponieś w stronę morza,
Ostatniej Przystani...

Tam się rozdzielimy,
chyba już na zawsze.
Ja odejdę smutny,
Ty popłyniesz dalej.
Tyś jest wieczna,
Ty masz swe źródło,
ja w końcu przeminę,
umrę, zginę tutaj...

Ale proszę, zapamiętaj
mnie i to, co dusza krzyczy:
Nie umiera ten,
kto trwa w pamięci żywych!
Niech w Tobie przeżyję,
żeby ktoś, kto wody szumu słucha,
mnie usłyszał, mnie posłuchał.
Tego, który spada w kipiel...

Słyszę, jak przepięknie szumisz,
gdzieś w oddali grasz przecudnie,
grasz na skrzypcach Matki Ziemi
i Ci wiatr akompaniuje...
Nagle milknie wszystko,
nareszcie! Początek końca!
Pamiętajcie, pamiętajcie o mnie!
Zapytajcie rzeki, w której właśnie konam!

Poszukajcie ludzi, którzy mnie poznali,
którzy... mimo wszystko
duszę mą kochali.
Mimo że mnie nie ma,
że nigdy nie będzie.
Z uśmiechem na ustach pierzchłem,
poniosła mnie rzeka.

Pozostały po mnie...
Ciało oraz pamięć.
Pamięć o szaleńcu
do piekła wezwanym.
Ciało, które wpadło
do rzeki w pośpiechu,
nieświadome bólu,
zostawiło echo.